Herinneringen

Allerheiligen

Die dag gingen we naar de kerk, mijn vader en ik. Het was Allerheiligen, een november, een zondagmiddag. Op die dag werden de doden herdacht. We gingen naar het ‘lof’ van drie uur. Ik keek naar hem op, mijn vader met zijn stuurse gezicht. Er werd niets gezegd, mijn vader praatte niet met mij, nooit. Ik begreep niet dat we ook naar het kerkhof zouden gaan. Er lag daar ‘een oma’ begraven, de moeder van mijn vader. Maar hoe kon dat nou? Ik had nog 2 oma’s, iedereen had er twee, geen drie. Het had iets geheimzinnigs en het had ook iets heel iets beangstigends voor mij. Ik was een beetje bang voor mijn vader, dat was ik altijd. Toch vroeg ik aan hem: ‘waarom heb ik 3 oma’s, één in Posterholt, één in St. Odiliënberg en één op het kerkhof?’ Mijn vader zei niets, negeerde mijn vraag, ik durfde niet verder te vragen. Voelde me angstiger dan voorheen. Ik was een jaar of 10.

20 gedachten over “Allerheiligen

    1. Nu begrijp ik het Sonja, maar het negeren van mijn vraag en de onwetendheid die bedreigend aanvoelden, hebben destijds een enorme impact op mij gehad. Ook dat weet je pas vele jaren later. Als volwassene kun je alles beter duiden.

      Liked by 1 persoon

    1. Ik denk dat jij als geen ander aanvoelt Joke, hoe dat kleine meisje zich voelde…’men’ hoeft maar jouw boekjes te lezen, dan begrijpt ‘men’ ook hoe mijn verhaaltje jou raakt. Liefs xx

      Like

    1. Je slaat de spijker op de kop Wilma, maar het is goedgekomen. Ik heb het laatste jaar van zijn leven een geweldige tijd met hem gehad en alles was toen bespreekbaar!

      Like

  1. Ach lieve El, dat was geen veiligheid die jouw vader bood en dat had het wel moeten zijn. Als klein kind voel je dat maar dat iedere ouder zijn/haar eigen geschiedenis meetorst, dat realiseer je je pas later. Maar jij bent wel goed volwassen geworden dank zij het laatste jaar met jouw vader.

    Liked by 1 persoon

    1. Als kind voelde ik verdriet, als volwassene ook, maar nu alleen maar dankbaarbeid vanwege dat mooie laatste jaar, Athy. En als volwassene heb ik natuurlijk pas kunnen beseffen hoe mijn vader volwassen is geworden…

      Like

    1. Wat fijn Jannie, dat jij ‘voelt’ wat ik probeer duidelijk te maken, het is al zo lang geleden en toch meen ik zelf nu nog te voelen wat ik toen voelde. En later en nog veel later is goud waard ❤️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s