Boeken Lezen Verhaal Oorlog

Lezen


65026-img_3683

Ik heb ‘Het Vergeten verhaal van een onwankelbare liefde in oorlogstijd’ van Anneloes Timmerije en Charles den Tex gelezen. Een heel mooi boek, aangrijpend. Het heeft grote indruk op mij gemaakt. Ik moet dit laten bezinken alvorens in een ander boek te beginnen.
Ben geen fan van oorlogsverhalen en moest er even inkomen, maar eenmaal ‘gepakt’ door dit verhaal liet het mij niet meer los. Het gaat over macht, strijd, avontuur, politiek, liefde, hoop, zorg voor elkaar en vriendschap. Je voelt het verdriet, de machteloosheid en de eenzaamheid van Lienke en Guus, de personen wiens verhaal wordt verteld. Alles wat een mens aan emotie kan voelen is in dit verhaal verweven.
Enige minpuntje, misschien ervaart een andere lezer het niet zo: voor mij was af en toe heel duidelijk of Anneloes of Charles had geschreven, dat vond ik jammer. Dat zij beiden goed kunnen schrijven staat buiten kijf! Lezen dit boek zou ik zeggen, het is het waard!

Bewaren

10 gedachten over “Lezen

  1. Ik las laatst “Gisele” geschreven door Susan Smit. Ook over de oorlog en specifiek over de hongerwinter. Ik kon de honger voelen, kreeg gewoon buikpijn tijdens het lezen.
    Zo goed, dat er schrijvers zijn die zó kunnen schrijven over een heel moeilijk onderwerp.

    Like

  2. Wilma, ik voel precies aan wat je bedoelt met 'kreeg gewoon buikpijn'….ik kreeg regelmatig buikpijn zo mooi het verhaal van Lienke en Guus weergegeven….alle emoties incl. knagende honger. En inderdaad heel knap als je zo 'invoelbaar' kunt schrijven.

    Like

  3. Lezen Mieke…het is een prachtig weergegeven verhaal! Ben heel benieuwd wat voor mooie recensie jij schrijft, daar ben jij goed in….ik niet, maar heb (hopelijk) een beetje weergegeven hoe mooi het boek is 🙂

    Like

  4. Ik ben er al in bezig Ellie en het is een absolute aanrader. Fantastisch geschreven, je ziet het voor je als in een film! Grote klasse! Leuk dat je het hier even onder de aandacht brengt.

    Like

  5. Ik lees dat soort boeken graag. Omdat het een scherfje van mijn eigen geschiedenis is. In de hongerwinter was ik twee en mijn moeder vertelde hoe zij mij op door haar gezongen kinderliedjes, rond de tafel liet hollen, om warm te worden. Maar altijd jatte ik een klein kooltje uit de kolenkit om op te sabbelen, want ik had honger. Dan zag zij het zwarte sap uit mijn mond komen en wipte dat kooltje uit mijn mond.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s