Geen categorie

Trividha

Dat ik van kunst houd en zelf ook schilder, is bekend. Ook dat ik graag een museum, galerie of beeldentuin bezoek. Liefst samen met Man, dat vind ik het leukste. Bovendien is hij ook liefhebber.

Afgelopen zondag zijn wij naar Trividha gegaan. Een galerie en atelier gevestigd in de molen in Sint Odiliënberg, het dorp waar ik ben opgegroeid. Onderweg komen de herinneringen. De molen, dicht bij het huis waar ik ben opgegroeid en het bos waar ik als kind heb gespeeld. Waar mijn vader met een groep oud-mijnwerkers heeft gewandeld. Daar waar de gemeente Sint Odiliënberg destijds, nu heet het gemeente Roerdalen en vallen er meerdere dorpen onder, een hut in het bos heeft gemaakt waar de wandelaars kunnen uitrusten. Bij koud weer lag er altijd een stapel houtblokken klaar zodat er vuur gemaakt kon worden en men zich kon warmen alvorens weer huiswaarts te lopen.

Normaal gesproken is het een ritje van drie kwartier. Nu duurt het wat langer. Het begint er al mee dat de oprit tot de A2 is afgesloten. Het verkeer wordt via de A67 richting Venlo geleid. Onderweg kunnen wij via de A73 richting Maastricht. Gelukkig ken ik in die omgeving de weg. We gaan eerder van de snelweg af. Het eerste stuk schiet aardig op, maar dan. Tweebaansweg en ‘zondagsrijders’, geen goede combinatie. Een slakkengang van vijftig waar tachtig kilometer per uur gereden mag worden, slecht weer. Limburg en regen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden, onderweg altijd slecht weer. Aangekomen in Roermond sluiten wij aan in de file. Ik had het kunnen weten. Drukte naar en van de parkeerplaats van het outletcenter. Bovendien ook nog wegwerkzaamheden, de doorgaande weg is afgesloten. Weer een omleiding, maar ook hier ken ik de weg. Nu kan ik doorrijden. Helaas. Een auto met aanhanger waarop een kolossale bak met water. Langzaam rijdend en slingerend. Telkens hoop ik dat de bestuurder naar een van de boerderijen zal gaan die her en der verspreid tussen de akkers staan. Ik sukkel erachteraan tot in ‘mijn’ dorp.

Eindelijk, na anderhalf uur zijn we er. De molen is dicht, maar in de bijgebouwen de galerie in de benedenruimte, op begane grond behoudens een paar stenen trapjes, het atelier. Een warme ontvangst, prachtige doeken aan de wand, de goede sfeer bij binnenkomst voelbaar. Hier kan alleen maar iemand met gevoel en compassie werken. Marleen Hansen, therapeutisch tekenaar, beeldend kunstenaar, docente en coach. Open over haar werk, waar haar prioriteiten liggen en hoe zij haar doeken maakt. Een ‘veel-kunner’, een bijzondere vrouw. Haar twee boeken heb ik aangeschaft. Ik blijf bladeren, lezen en kijken. Prachtige boeken waarin je nog meer ontdekt van de mens achter de kunstenaar. Een leuke en inspirerende ontmoeting.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van andere kunstenaars is er ook werk te zien, keramiek, glaskunst en tassen. Drie kwartier na vertrek weer thuis. Geen afsluiting, geen omleiding.

http://www.marleenhansen.nl/

11 gedachten over “Trividha

    1. Het was echt een fijne ontmoeting, Anne. Bovendien ook nog een oud-dorpsgenote, nooit geweten dat Marleen zich op deze wijze heeft ontwikkeld. Toevallig op fb haar naam gezien…social media geven soms wat nodig is om weer verder te komen of nieuwigheden te ontdekken xx

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s