Geen categorie

Emoties

Nadat we in de boekwinkel hebben gekeken en gekocht, drinken we in het restaurant koffie met cheesecake erbij. Blij met onze aanwinsten.

boeken

Ook in het restaurant een vrouw met twee jongens, ongeveer zeven en negen. Zij kijkt rond en komt, zonder mij een blik waardig te keuren, zo dicht naast mij zitten (er is plaats genoeg) dat ik geïrriteerd raak. Voel spanning. Vraag haar dan ook meteen of zij een eindje op kan schuiven, dat ik hier ben met mijn man, hij koffie haalt en natuurlijk naast mij wil zitten. Zonder mij, ook nu weer, een blik waardig te keuren, schuift zij op. Dan komen haar kinderen erbij. Ruziënd, dat deden zij al met kinderen aan een tafel waarop een grote kleurplaat. Dreinerig. De cake lusten zij niet. Die kleurplaat willen zij hebben. Dat moet. Die moet mee. Moeder reageert niet, kijkt niet op of om. Bezig met haar telefoon. Bij het weggaan blijven de glazen en bordjes op tafel staan.

Onderweg naar huis komen we langs een terras. ‘Zullen we hier iets drinken?’, vraagt Man. Leuk, ‘mensen-kijken’ en mijn gedachten laten gaan. Voor Man witte wijn, voor mij een glas rosé en we willen nacho’s. Op de kaart staan ze met gehakt, tomaat, guacamole en kaas, gelukkig ook de vegetarische variant. Die bestellen we. ‘Met of zonder vlees?’ vraagt de ober. Het is even stil. Verbazing. Dan bestel ik nog een keer de nacho’s zonder gehakt. Dat begrijpt de man.

nacho's

‘Kijk nou.’ Ik: ‘Dat ruimt hij dadelijk wel op.’ Een eindje verder een man, zittend op zijn fiets. Twee honden aan de lijn waarvan er een een drol draait. Op straat. Hond klaar, man fietst verder. Wat doet hij nou? Mijn mond valt open. Al een drukke weg overgestoken is de man bijna om de hoek verdwenen. Ik roep hem nog na of hij de poep opruimt. Net voordat hij uit het zicht verdwijnt, kijkt hij om. Ik begrijp niet dat deze man gewoon verdergaat. Ik heb er nu nog spijt van niet achter hem aan te zijn gegaan. Hem aan te spreken op zijn onfatsoenlijk gedrag.

Als je mensen bij een afspraak tijd geeft en een poos later informeert hoe het ervoor staat in verband met andere ‘dingen te doen’, lijkt mij legitiem. Maar op basis van die vraag een reactie krijgen hoe ik ben met ook nog een paar kenmerkende eigenschappen van mij erbij, vind ik nogal kort door de bocht. Eerst nog wat lacherig maar gaandeweg meer en meer verbazing. Iemand die mij persoonlijk niet kent, enkel van reacties op Facebook en van blogpost, denkt mij juist heel goed te kennen. Dat ontleent zij aan haar intuïtie en haar feilloze mensenkennis. Daarvan ook erg overtuigd is. Fijn als je jezelf zo goed kent. Natuurlijk heb ik minpunten, maar ben niet uit op eigen gewin, niet rancuneus en pronkend met mijn aandoening. Het lijkt mij meer projectie of frustratie van de persoon in kwestie.

Leuk dat iemand, waarvan ik de blog volg, mij toelaat op haar (soms) afgeschermde post. Stukjes die niet voor ieders ogen zijn bestemd. Kostbaar is het, dat ik het vertrouwen krijg.

Verdriet, verbazing, boosheid, blijdschap, verlangen, geluk. Het dagelijkse leven staat er bol van, emoties.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

12 gedachten over “Emoties

    1. Dank, Mies! Vandaag trouwens wel wat gezwoegd op het stukje, eigenlijk meestal met schrijven. Kan ik toch de warmte potdorie niet als schuldige noemen. Het boekje van Deon Meyer ligt klaar, maar door dat zwoegen nog geen letter gelezen 😉

      Like

  1. ja, je blijft je verbazen als je om je heen kijkt en ziet hoe onbewust mensen zich zijn van hun gedrag, laat staan van zichzelf – leuk om te lezen hoe jij dat ervaart, Ellie; en dan lekker thuis op de bank of in de tuin een boek induiken dat je zelf gekozen hebt – met een glaasje erbij!

    Liked by 1 persoon

    1. Anne, het zou denk ik, zomaar ook door jou geschreven kunnen zijn, met jouw waarnemingen natuurlijk, jij bent ook goed in observeren!! Boeken zijn voor ons echt cadeautjes. In de tijd dat ik alleen woonde lagen de stapels vaak naast mij op bed, zo bleef ik genieten van dat moois, nu is daar geen plek meer voor 😉 maar op tafel en op de bank liggen altijd boeken.

      Liked by 1 persoon

    1. Mensen en alles om mij heen observeren gaat vanzelf, Irma. Niet overal kan ik een verhaaltje van maken, blijft het brij in het hoofd. Dank voor je complimentjes xx

      Like

  2. Mensen kunnen heel erg verbazen, irriteren, ontroeren. Dat is het mooie aan mensen.
    Al vind ik sommige mensen uit jouw stukje wel a-sociaal!! Dapper dat je dat roept over hondenpoep en goed dat je het loslaat dat iemand jou zomaar even meent te mogen veroordelen. Fijn dat je zelf beter weet!!

    Liked by 1 persoon

    1. Mensen hebben mensen nodig met al hun leuke goede vrolijke nukkige irritante en ontroerende eigenschappen, maar soms is het nodig mensen op iets aan te spreken of zelfs om afscheid te nemen, Marjolein. Dank voor je compliment xx

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s