Geen categorie

Herinnering – Leunstoelen

Zoals jullie weten zijn wij nog altijd op huizenjacht. Een bestaand en al wat ouder huis. Liefs uit de jaren dertig, veertig of vijftig. Dat heeft onze voorkeur. Voordat we op pad gaan en de buurt verkennen of zelfs een bezichtiging hebben, dat laatste is pas een paar keer voorgekomen, speuren wij eerst op internet naar het aanbod. Dat doen we elke dag een paar keer, ’s morgens, ’s middags en ‘s avonds. We zien huizen die al zijn gemoderniseerd of totaal gerenoveerd, maar ook huizen in de staat, precies zoals in die tijd gebouwd. Inherent daaraan de inrichting.

Plotseling zie ik ze staan. Twee leunstoelen. Bekleed met donkerrode stof. Daarin zie je vaag een ingeweven bloem. De leuningen van bewerkt hout. De stoelen staan achter gesloten deuren met kleurig glas-in-lood. Daar is de ‘goede kamer’. Zelden mogen wij er naar binnen. Laat staan zitten in die stoelen. Soms ligt mijn vader wel eens in zo’n stoel te slapen. Helemaal onderuit gezakt, zijn benen lang uitgestrekt. Het hoofd schuin tegen de leuning en ondersteund door zijn hand.

Die ene keer dat ik er mag zitten staat in mijn geheugen gegrift. De dag van mijn eerste heilige communie.

Mijn vader zit in een van de stoelen. Ik naast hem, maar niet op de zitting. De stoelen een beetje dichter bij elkaar geschoven zit ik op de leuningen ervan. Dat mag ook alleen maar tijdens het maken van de foto. Voor de stoelen staat een tweepersoons bed. Het is van metaal, grijs en blauw geschilderd. Daarin ligt mijn moeder, helemaal plat en recht. Zij ligt op een plank. Dat heeft een half jaar geduurd. Toentertijd de remedie tegen rugklachten. Een foto hiervan heb ik ook. Jammer genoeg kan ik die niet laten zien. Het album in een doos in de opslag. Mijn jurkje is gekocht met oudste zus A. en overbuurvrouw Beckers. Daarbij een kroontje voor in het haar. Het is mei 1959.

8f464-img_1747
Die dag komen de beide oma’s en opa’s, de peettante en peetoom en nog andere familieleden op bezoek. Van hen geen cadeautjes, wel geld voor in de spaarpot. Van overbuurvrouw Bekkers heb ik een groen lichtgevend Maria beeldje gekregen. Blijkbaar is het mooi weer. De zussen staan in elk geval met blote armen op de foto.

6c6e1-img_1748

28 gedachten over “Herinnering – Leunstoelen

  1. Wat een mooie herinnering, We hadden geen mooie kamer, met dertien mensen in een arbeidershuis te weinig plek, wel een foto met communiejurkje. Ook zo’n kransje in het haar en het lichtgevende Mariabeeldje heeft ook hier staan pronken en nog steeds met zwaar beschadigd hoofd. De arme. Lieve groet en dank voor de herinnering! 😉 ❤

    Liked by 1 persoon

    1. Wat fijn dat je het een mooie herinnering vindt, Berna. Bij jou plopt er ook onmiddellijk een naar boven. Leuk te bedenken dat jij ook een communiejurkje had en een krans in het haar. Zie jou nu ‘in het klein’ 😊 Helaas heb ik mijn lichtgevend beeldje niet meer, was er zo trots op, zie het voor me, zelfs de plooitjes van het gewaad. Warme groet ❤️

      Like

        1. Leuk Berna, ben heel benieuwd! ‘Oudste’ vriendin heeft ook dezelfde foto, uit hetzelfde dorp en één fotograaf voor alle kinderen. De meisjes hadden natuurlijk allemaal een wit jurkje en een kroontje in het haar 😊

          Like

    1. Mies, we hebben van tevoren in de kerk moeten oefenen, jij ook neem ik aan. Je was er al maanden mee bezig en wat een zenuwentoestand die dag zelf….hoeveel geld zou je krijgen 😅 ik heb een paar foto’s, het kerkboekje met Jezus in een rode mantel op de omslag ben ik helaas kwijtgeraakt bij het afbreken van mijn huwelijk. Vind ik heel jammer, ook het rapportenboekje van de eerste klas heb ik niet meer, alleen maar ‘tienen’, wat was ik trots. Gelukkig staat dat ook in mijn geheugen gegrift.

      Like

        1. Oh ja, dat biechten, wat was dat erg zeg. En altijd maar hetzelfde verzinnen want wat moest je toch tegen die man achter die gaatjes in het hout zeggen? Ik was zelfs een beetje bang. Alle andere rapporten heb ik gelukkig ook nog, ook een zwemdiploma en verkeersdiploma, echt een leuk bezit nu!

          Like

    1. Joke, ik heb een kruin en dat vond de fotograaf destijds niet kunnen, er is veel brillantine aan te pas gekomen, vandaar de scheve pony 😅 Ernstig is het zeker, ik mocht niet lachen, weet het nog zo goed. Dank voor je mooie complimentjes, ben er blij mee xx

      Like

    1. Coby, je hebt gelijk! Ik vind het dan ook leuk die herinnering hier te delen. Bovendien een van de weinige, misschien wel de enige foto waar we als kinderen samen op staan ❤️

      Like

    1. Gelukkig is de medische wetenschap er flink op vooruit gegaan en is die barbaarse behandeling niet meer nodig. Net als jij ben ik daar heel blij om 😀

      Like

  2. Wat een mooie foto van jou, een momentopname vol heilige ernst. Jaloers was ik altijd wanneer ik een groep bruidjes zag passeren, zo’n mooie jurk wilde ik ook. Wat er aan vast zat wist ik niet. Als gereformeerd meisje wist ik alleen dat de rk kerk heiligenbeelden had en dat was verkeerd, afgoderij. Nu had ik een katholiek vriendinnetje en ging stiekem met haar naar haar mooie kerk. Heerlijk vond ik dat. Gedempt licht, heerlijke geur, veel bloemen en kaarsen en ja, beelden, met kleine rode lichtjes. Een feest voor het oog.
    Je brengt me terug in de tijd met jouw goed geschreven verhaal.
    En die streeprok van jouw zus? Die had ik precies zo, 1959, was ik 17

    Liked by 2 people

    1. ‘Een momentopname vol heilige ernst’….niemand kan het zo mooi omschrijven, Athy.
      Wat schrijf je weer een leuk stukje onder mijn verhaaltje. Gelukkig ben je stiekem met je vriendinnetje meegegaan 😀 Er was inderdaad (en nog) veel pracht en praal in de rk kerk, maar er waren ook, net als bij andere geloven, strenge en ontzettend belachelijke regels waar je je aan moest houden. Leuk dat ook bij jou nu herinneringen naar boven komen. Mijn zus met de streepjesrok was des tijds op een paar weken na 14, andere zus 18, broer 11.

      Like

      1. En mijn tante had ook zo’n streepjesrok! En ik was ook zo stikjaloers op die witte jurkjes, want ook wij waren (moeder Ned. Hervormd, vader buitenkerkelijk) alleen harde kerkbanken zonder opsmuk gewend. Later ging ik ook mee met een vriendin naar de RK kerk en genoot van alle afleiding 🙂
        Nu, hier in het zuiden, blijf ik dat geweldig vinden.

        Je ziet er prachtig (en herkenbaar) uit Ellie!

        Mijn opa en oma hadden ook van die ‘rookstoelen’. Toevallig zagen we eergisteren soortgelijke in Noordwijk en ook ik ging meteen terug in de tijd naar de zaterdagen dat we bij opa en oma waren – elke week. Ik mocht dan in de rookstoel achter de deur, zette de kussens over mij heen en zat zo heerlijk afgeschermd op het singelband in mijn tent te lezen ❤
        Mooie herinneringen door een paar stoelen, net als jij.

        Liked by 1 persoon

        1. Marjolein, bij jou komen de herinneringen door mijn blogpost ook naar boven, leuk! Verschillende geloven, maar ook bij de rk kerk van die harde kerkbanken, verder was en is de kerk nog erg mooi versierd.
          Wij hadden vroeger thuis ook een ‘rookstoel’, die was van mijn vader. Ik geloof niet dat ik daar ooit ingezeten heb, wel ernaast en naast de haard op de grond, rug tegen de muur en boek in de hand. Dat was overigens een zeldzaamheid, daar waar de rookstoel stond was ook deel van de goede kamer en werd niet altijd gestookt. Jij maakte een tent van de kussens, een eigen veilig plekje, mooi om te lezen. Dank voor je bijdrage aan dit stukje, leuk ook dat je mij herkent in de foto 😊 xx

          Like

  3. Dat is weer een mooi stukje Ellie, leuk om te lezen hoe dat bij jullie toe ging. Als je gelovig was of bij een kerk had je toch wel een totaal andere jeugd. Die mooie kamer alleen al, een kamer waar je amper in mocht. Een lege ruimte in huis vind ik fantastisch – zoiets als een leeg hoofd . Wij hadden geen geloof, wij hadden de natuur 🙂 Op zondag gingen we de natuur in, het Zilverbos, de Linge of de Veluwe. We leerden kijken van mijn vader, want wat je niet ziet is fantasie…. we zagen herten en wilde zwijnen, buizerds en zandverstuivingen en hij legde uit hoe alles in elkaar greep en van elkaar afhankelijk is in een wankel, natuurlijk evenwicht. Hij ervoer de natuur als een wonder en dat is het.
    Fijn dat je dit in mijn herinnering oproept, Ellie.
    En wat was je een lief en leuk meisje. Je had toen al mijn vriendin door dik en dun kunnen zin.
    Lieve groet.

    Liked by 1 persoon

    1. Anne, wat fijn dat bij het lezen van mijn stukje ook bij jou herinneringen naar boven komen. Op zondag fietsten mijn moeder en ik naar haar ouders, mijn vader sliep dan, had nachtdienst gehad in de mijn, ondergronds. Later, nadat hij ziek was geworden en niet meer kon werken, ging hij ook wel eens mee op bezoek. Zondag was een saaie dag in mijn herinnering, je mocht niets, al zeker niet spelen, wel een stukje wandelen, maar er ging niemand mee. Wat jij allemaal op zondag en op andere dagen van je vader hebt geleerd, heb ik veel later pas ontdekt. Een klein beetje door het spelen met andere kinderen, later door volwassen te worden, op te zoeken in een boek en te kijken en te vragen. De natuur is prachtig. De bloei en groei, maar ook de rust die er in de natuur is, het helende ervan. Ik geniet daar enorm van. Je laatste zin laat mij blozen, geeft warmte. Gelukkig hebben we elkaar ontmoet en ook ik denk dat we altijd al vriendinnen hadden kunnen zijn ❤️

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s